Chłopi, Część czwarta - Lato

by Władysław Stanisław Reymont

— Prrr! A zjem, niezgorzej już mi kruczy⁶⁵² w brzuchu po obiedzie.

— Mało to ci było?

— I... płone⁶⁵³ jadło, to przelatuje przez żywot⁶⁵⁴ kiej bez sito.

— Płone! widzisz go! Cóż to, mięso będę ci dawała? Sama po kątach też nie chlam⁶⁵⁵ kiełbasy. Drugie⁶⁵⁶ na przednówku i tego nie mają. Obacz no, jak to żyją komornicy.

Postawiła w ganku dzieżkę⁶⁵⁷ zsiadłego mleka i bochen.

Przysiadł łakomie do jadła i z wolna się nadziewał⁶⁵⁸ podrzucając niekiej⁶⁵⁹ glonki chleba boćkowi, któren⁶⁶⁰ przygrajdał się ze sadu i warował przy nim kiej⁶⁶¹ pies.

— Chude, sama serwatka — mruczał podjadłszy już nieco.

— A może byś chciał samej śmietany, poczekaj.

Zaś kiej⁶⁶² się nałożył do syta i brał za lejce, dorzuciła uszczypliwie:

— Zgódź się do Jagusi, ona ci tłuściej będzie dawała.