Chłopi, Część czwarta - Lato

by Władysław Stanisław Reymont

— Pewnie, bo póki tu ona była gospodynią, nikto⁶⁶³ głodem nie przymierał — zaciął konie batem, wóz wsparł ramieniem i ruszył.

Utrafił ją w słabiznę⁶⁶⁴, ale nim się zebrała odpowiedzieć, odjechał.

Jaskółki zaświegotały pod strzechą i stado gołębi opadło z gruchaniem na ganek, a kiej⁶⁶⁵ je spędzała, doszedł ją ze sadu jakiś kwik, zlękła się, że świnie pyszczą⁶⁶⁶ po cebuli, ale na szczęście to jeno⁶⁶⁷ sąsiedzka maciora ryła się pod płot.

— Wsadź jeno ryj, a spyszcz, to już ja cię przyrychtuję⁶⁶⁸.

A ledwie wzięła się znowu do roboty, kiej⁶⁶⁹ bociek hycnął na ganek, przyczaił się ździebko⁶⁷⁰ i popatrzywszy to jednym, to drugim okiem, jął kuć w bochny łykając ciasto wielkimi kawałami.

Wypadła na niego z wrzaskiem.

Uciekał z wyciągniętym dziobem robiąc gwałtownie gardzielem, a kiej go już doganiała, bych zdzielić drewnem, poderwał się i frunął na stodołę i długo tam stojał⁶⁷¹ klekocąc a wycierając dziób o kalenicę⁶⁷².

— Czekaj, złodzieju, jeszcze ja ci kulasy⁶⁷³ poprzetrącam — groziła obtaczając na nowo podziurawione bochenki.

Przyleciała Józka, więc na niej wszystko się skrupiło.

— Kaj⁶⁷⁴ się to nosisz⁶⁷⁵? Cięgiem⁶⁷⁶ ganiasz jak kot z pęcherzem! Powiem Antkowi, jakaś to robotna⁶⁷⁷! Wygarniaj z pieca, a żywo⁶⁷⁸!