Głos miała jakby schrypnięty od rosy.
— Mogłem się to księdzu wymówić? — Chciał ją objąć, odepchnęła go.
— Nie figle mi ta w głowie, nie ceckania!
— Dyć cię całkiem nie poznaję! — Czuł się dotknięty.
— Jakąś me ostawił, takusieńką i jestem...
— A niepodobna do się... — Przysunął się bliżej.
— Nie zafrasowałeś się o mnie bez944 tyla czasu, a teraz się dziwujesz?
— Że już i barzej945 nie sposób, ale mogłem to przylecieć do cię, co?
— A ja ostałam jeno z trupem a ze zgryzotami! — Zatrzęsła się z zimna.
— I ani ci w głowie postało zajrzeć do mnie, co inszego miałaś w myślach!...