Chłopi, Część czwarta - Lato

by Władysław Stanisław Reymont

— Czekałeś to me⁹⁴⁶, Jantoś⁹⁴⁷, czekałeś? — wyjąkała niedowierzająco.

— I jak jeszcze! A to kiej⁹⁴⁸ ten głupi co dnia wisiałem u kraty i oczy wypatrywałem za tobą, i co dnia cię czekałem! — Nagły żal nim zatrząsł.

— Jezu kochany! A tak me skląłeś tam za brogiem! A takiś przódzi⁹⁴⁹ był zły! A kiej cię brali, to aniś spojrzał na mnie, aniś przemówił... Dobrze baczę⁹⁵⁰, miałeś to dobre słowo la⁹⁵¹ wszystkich, nawet la psa jeno⁹⁵² nie la mnie! To już myślałam, że się wścieknę!

— Nie miałem złości do cię, Jaguś, nie. Ale jak się dusza człowiekowi zapiecze w zgryzocie, to by i siebie, i wszystek świat wytracił...

Milczeli stojąc tuż przy sobie, biedro w biedro. Księżyc świecił im prosto w twarze. Dyszeli ciężko, szarpani gryzącymi spominkami⁹⁵³, oczy im pływały w zakrzepłych łzach żalów i udręki.

— Nie tak to me⁹⁵⁴ kiedyś witałaś! — rzekł smutnie.

Rozpłakała się nagle i rzewliwie kiej⁹⁵⁵ dzieciątko.

— Jakże cię to mam witać, jak? Małoś to me już pokrzywdził i sponiewierał, że tera⁹⁵⁶ ludzie patrzą na mnie kiej⁹⁵⁷ na tego psa...

— Ja cię sponiewierałem? To przeze mnie? — Gniew go przejął.

— A przez ciebie! Przez ciebie wygnała me⁹⁵⁸ z chałupy ta flądra, to świńskie pomietło! Przez ciebie poszłam na pośmiech całej wsi...