Chłopi, Część czwarta - Lato

by Władysław Stanisław Reymont

Zerwał się, kieby⁹⁸⁰ go kto biczem trzasnął.

— Prawdę pytam! Trutkę to jej zadasz czy co?

Pochwycił ją wpół, przygarnął krzepko i całując namiętnie po całej twarzy jął prosić a molestować, bych⁹⁸¹ z nim jechała we świat, kaj⁹⁸² by już ostali razem i na zawsze. Sporo czasu mówił o swoich zamysłach i nadziejach, czepił się bowiem nagle tej myśle⁹⁸³ uciekania z nią kiej⁹⁸⁴ pijany płota i kiej pijany też plótł, ogarnięty gorączkowym wzburzeniem. Wysłuchała wszystkiego do końca i odrzekła z przekąsem:

— Zniewoliłeś me⁹⁸⁵ do grzechu, to rozumiesz, com już do cna zgłupiała i uwierzę ci w bele⁹⁸⁶ bzdury...

Przysięgał na wszystko, jako⁹⁸⁷ świętą prawdę powieda⁹⁸⁸; nie chciała już nawet słuchać i wyrwawszy się z jego rąk szepnęła:

— Ani mi się śni uciekać z tobą. Po co? Abo mi to źle samej? — Obtuliła się zapaską rozglądając się uważnie. — Późno, muszę już bieżyć⁹⁸⁹!

— Kajże⁹⁹⁰ ci pilno, nikto⁹⁹¹ przeciek⁹⁹² z chałupy za tobą nie patrzy?

— Ale na ciebie pora. Już tam Hanka pierzynę wietrzy a wzdycha...

Rozżarł się na te słowa kiej⁹⁹³ pies i syknął urągliwie:

— Ja ci nie wypominam, kto tam na ciebie po karczmach wyczekuje...