Chłopi, Część czwarta - Lato

by Władysław Stanisław Reymont

— A jakbyś wiedział, co niejeden gotów czekać choćby do słońca, jakbyś wiedział! Sielnieś⁹⁹⁴ zadufany w siebie i rozumiesz, co jeno⁹⁹⁵ ty jeden jesteś! — gadała prześmiechając się zjadliwie.

— A to leć, choćby nawet do Żyda, leć! — wykrztusił.

Ale się nie ruszyła z miejsca; jeszcze stali przy sobie dysząc jeno⁹⁹⁶ ciężko a poglądając na się rozsrożonymi ślepiami, a kieby⁹⁹⁷ szukając w sobie tych jakichś słów najbarzej⁹⁹⁸ bolących.

— Miałeś coś pedzieć⁹⁹⁹, to mi rzeknij, bo więcej już do cię nie wyjdę...

— Nie bój się, nie będę cię wywoływał, nie...

— Bo choćbyś mi nawet u nóg skamlał, to nie wyjdę.

— Juści, czasu ci nie starczy, do tylu musisz co noc wychodzić...

— A żebyś skapiał kiej ten pies! — skoczyła w pola na przełaj.

Nie pogonił jednak ni nawet zawołał za nią, widząc, jak leciała przez zagony kiej cień i przepadła pod sadami; przecierał tylko oczy kieby¹⁰⁰⁰ ze śpiku¹⁰⁰¹ a wzdychał markotnie.

— Zgłupiałem już do cna! Jezu, dokąd to baba może zaprowadzić.