— Trzeci dzień słonieją, juści, że nie zawadzi. Zaraz tam pójdę.
I poszła, ale jeszcze rychlej wróciła, zmieszana jakoś, oznajmiając, że mięsa z połowę brakuje.
Porwała się do komory Hanka, poleciała za nią Józka i stanęły wystraszone nad cebrzykiem, deliberując, kaj się mogło podziać.
— To nie psia robota: wyraźnie znać odkrojenie nożem... Złodziej obcy też nie przyszedł po parę funtów... To Jagusina sprawka! — zawyrokowała Hanka, rzucając się zajadłe do izby; ale Jagny nie było, jeno stary leżał jak zawżdy z wytrzeszczonymi ślepiami.
Dopiero Józce się przypomniało, jako Jaguś, wychodząc rano z domu, cosik kryła pod zapaską, ale myślała, iż to jakiś stroik, któren sobie szykowała na święta wespół z Balcerkówną.
— Do matki wyniesła... Komu smakuje, nie pyta czyje...
Ale na te słowa Jagustynki Hanka zakrzyczała w złości:
— Józka! Wołaj Pietrka! Trza tę resztę przenieść do mojej komory.
W mig też przenieśli. Chciała przy tej okazji beczki ze zbożem przetoczyć na swoją stronę, by w nich swobodnie przeszukać, ale poniechała — za wiele ich było i mogliby o tym donieść kowalowi.
I już całe popołudnie jak pies warowała na Jagnę, i gdy ta nadeszła o zmierzchu, wsiadła zaraz na nią z góry o mięso.