Chłopi, Część trzecia - Wiosna

by Władysław Stanisław Reymont

— Mroczeje, czas do domu! — szepnął cicho.

— A to pódźmy!

Szli w milczeniu, nakryci prawie cieniami drzew. Słońce zaszło, modrawe mroki trzęsły się na pola; zórz dzisiaj nie było, jeno przez grubachne pnie topoli widniał na niebie złocisty rozlew³⁷⁵. Świat przygasał.

— I to wszystko prawda, co tam pokazane? — przystanęła.

— Wszystko, Jaguś, wszystko.

— Jezu, takie wody wielgachne, takie światy, że uwierzyć trudno.

— Są, Jaguś, są! — szeptał coraz ciszej, zaglądając jej w oczy z tak bliska, że wstrzymała oddech, dreszcz ją przeszedł i podała się piersiami naprzód; czekała, iż ją obejmie i do pnia przyprze, jaże ramiona się jej ozwarły i gotowa się była dać, ale Jasio odsunął się śpiesznie.

— Muszę iść prędzej. Dobranoc Jagusi! — I poleciał.

Z dobry pacierz przestojała, nim się poredziła ruszyć z miejsca.

„Urzekł me czy co!”, myślała, wlekąc się ociężale; mąt jakiś miała w głowie, ciągotki ją rozbierały.