Antek jął pisać kredą na drzwiach i rachować.
— Jeszczek1967 do żniw zarobiłbym ze trzysta złotych! — rzekł radośnie.
— Akuratnie miałbyś na sprawę — ozwał się kowal od niechcenia.
Antek schmurzył się nagle i oczy zaświeciły mu ponuro.
— Zmora ta moja sprawa, co ją wspomnę, to mi wszyćko1968 z rąk leci, że nawet żyć się odechciewa...
— Nie dziwota, jeno1969 to me1970 zastanawia, że się za nijakim poratunkiem jeszcze nie rozglądasz.
— A cóż to poredzę?
— Trzeba by jednak coś zrobić! Jakże, dać się to pod nóż, kiej1971 ten cielak rzezakowi1972?
— Głową muru nie przebiję! — westchnął boleśnie.
Michał kuł znowu z zajadłością, zaś Antek pogrążył się w niepokojące i strachliwe dumania i takie myśle1973 go nawiedzały, jaże1974 mienił się na twarzy i zrywał się z miejsca, bezradnie latając oczami po świecie; ale szwagierek dał mu się długo trapić szpiegując go jeno1975 chytrymi ślepiami, aż w końcu rzekł cicho: