— A byli i poszli!... Niezguła jeden, jemu też swatów posyłać... — zaśmiała się.
Boryna powstał prędko, wyjął z zanadrza chustkę i coś jeszcze w papier owinięte.
— Potrzymaj no to, Jaguś, bo mnie trzeba zajrzeć do Antka.
— Jest to na jarmarku? — oczy jej pojaśniały.
— Ostał przy zbożu, tam ano w ulicy. Weź sobie, Jaguś, to la ciebie — dodał widząc, że Jagna zdumionymi oczami wodziła po chustce.
— Dajecie?... Naprawdę la mnie? Jezus, jakie śliczności! — wykrzyknęła rozwijając wstążkę tę samą, co się jej tak podobała. — Hale, ino tak przekpiwacie se ze mnie, za cóż by mnie?... Kosztuje tyla pieniędzy... a chustka czysto jedwabna...
— Weź, Jaguś, weź, la ciebie kupiłem, a jak ta któren parobek będzie przepijał do ciebie, nie odpijaj, na co sie spieszyć... mnie już czas iść.
— Moje to, prawdę mówicie?
— Zaśbym tam ocyganiał cię!
— I uwierzyć trudno. — I rozkładała ciągle chustkę, to wstążkę.