A kiedy skończyli, Antek przystąpił do starszego i kłaniając mu się w pas zapytał pokornym głosem:
— Dopraszam się, czy to Rocho zrobił jakie złodziejstwo?...
Urzędnik zajrzał mu jakoś z bliska w twarz i rzekł z naciskiem:
— A wyda się, że go ukrywasz, to już razem powędrujecie, słyszysz!...
— Dyć3018 słyszę, jeno3019 nie poredzę3020 wymiarkować3021, o co sprawa! — podrapał się frasobliwie, urzędnik spojrzał ostro i poniósł się3022 na wieś.
Chodzili jeszcze po różnych chałupach, zaglądali tu i owdzie, przepytując, kogo się jeno3023 dało, że już słońce zaszło i drogi zapchały się stadami pędzonymi z pastwisk, gdy odjechali nic nie wskórawszy.
Wieś odetchnęła i naraz przemówili wszyscy, każden bowiem rozpowiadał, jak to szukali u Kłębów, jak u Grzeli, jak u Mateusza, i każden widział najlepiej, i najmniej się bojał3024, i najbarzej3025 im dopiekał.
Jaż3026 Antek, kiedy już ostali sami, rzekł cicho do Hanki:
— Sprawa widzę taka, co już nie sposób trzymać go w chałupie.
— Jakże, wypędzisz go! taki święty człowiek, taki dobrodziej!