— A bo ja wiem?... Niewolić jej nie będę, cóż, Jaguś, odpijesz?...
— I... ja ta wiem... — pisknęła odwracając do okna zaczerwienioną twarz.
— Posłuszna! Pokorne cielę dwie matki ssie... — dorzucił Szymon poważnie.
— W wasze ręce, matko!
— Pijcie z Bogiem, aleście jeszcze nie rzekli, kto taki? — powiedziała, że to nieobyczajnie wiedzieć naprzód, nie od dziewosłębów.
— Kto? A sam ci Boryna! — wykrzyknął przechylając kieliszek.
— Stary! Wdowiec! — wykrzyknęła niby z zawodem.
— Stary! Nie obrażajcie Pana Boga! Stary, a sąd miał jeszcze niedawno o dziecko!
— Prawda, ino że to nie jego było.
— Jakże, gospodarz taki i zadawałby się z pierwszą lepszą! Pijcie, matko...