— Lofer dzieucha, że tego pacierza w chałupie nie usiedzi.
— A bo jej się cni, powiada.
— Ale, zabawy se będzie szukała.
— Tak powiada, by ino się od roboty wykręcić.
— Nie możesz to przykazać?
— Juści, raz to mówiłam abo dwa, pysk na mnie wywarła jak na tego psa, jak wy jej nie przykrócicie, to ona ma gdzieś moje przykazy.
Ale stary puścił mimo uszów te skargi, bo coraz niecierpliwiej nasłuchiwał, cóż kiej żaden głos ludzki nie dochodził ze dworu, wichura ino wyła, przewalała się po świecie, biła niby barami w ściany, aż dom trzeszczał i pojękiwał.
— Pójdziecie to? — spytała cicho.
Nie odrzekł, bo dosłyszał otwieranie drzwi do sieni, jakoż w tej chwili wpadł zziajany Witek i krzyknął z progu:
— Dziedzic już przejechał!