— Zawżdy pan z panem łacniej się zmówi, w przyjacielstwie żyją, a mścić się na Lipcach zapowiadał!...
— Boże! że to i dnia spokojnego nie ma!... Cięgiem coś nowego!...
— Bych ino gorsze już nie przyszło!... — westchnęła składając ręce jak do pacierza.
— Zleciały się kiej sroki, a pyskowały, że niech Bóg broni!...
— Jakże, ten się drapie, kogo swędzi!...
— Wrzaskiem nie poradzi, jeno nową biedę można sprowadzić!...
Rozdrażniony był i zestrachany, by znowu na wieś co złego nie padło.
— Wracacie to do dzieci?
Podniósł się był z ławy.
— Rozpuściłem swoją szkołę: święta; a po drugie, że muszą w chałupach pomagać, tyle wszędzie roboty!...