— Nie powiadajcie po próżnicy! Ino ten stary, co się ruchać nie może, łyżki sam do gęby nie doniesie i na przypiecku se dochodzi... Widziałam, kiejście worek żyta nieśli.
— Juści, żem w sobie krzepki jeszcze, ale która by ta poszła za mnie?...
— Któren nie probant, co wie? Obaczycie!
— Starym, dzieci dorastają... a pierwszej z brzegu nie wezmę...
— Zróbcie ino zapis, a i co najpierwsze się wama nie sprzeciwią...
— La zapisu! Kiej te świnie! Za tę morgę to i młódka najczystsza a pójdzie choćby za dziada spod kościoła...
— A chłopy to za wianem nie patrzą, co?
Nie odrzekł już, jeno skropił batem źrebicę, że ruszyła z miejsca galopem.
Milczeli długo.
Dopiero gdy wyjechali z lasu na pola, między przydrożne topole, Boryna, który cały ten czas burzył się w sobie i przegryzał, wybuchnął: