— Hale, może łoni, kiedyś... a teraz tak jak drudzy... jak... — szepnęła niebacznie.
Rzuciło nim nagłe przypomnienie, wstał w nim gniew i zazdrość.
— Boś... boś...
Nie, nie poredził wyrzucić ze siebie, co go dusiło, pohamował się jeszcze, że jeno krótko i twardo powiedział:
— Ostaj z Bogiem!...
Musiał uciekać, aby jej wójta nie wypomnieć.
— Uciekasz, a cóżem ci to znowu za krzywdę zrobiła?...
Wylękła była i rozżalona.
— Nie... nie... jeno... — mówił prędko, zaglądając w jej modre, przepłakane oczy, a żal, tkliwość i gniew nim miotały — jeno przepędź tę pokrakę od siebie, przepędź, Jaguś!... — prosił gwałtownie.
— Abom go to przyciągała? abo go to trzymam! — krzyknęła gniewnie.