— Całą noc przesiedziałam. Bóg ci zapłać, coś o nim nie zapomniała...
— Adybym ja mu... wszystko... wszystko... — powiedziała gorąco, otwierając wielkie drzwi szklane do pokoju ogromnego, pełnego krzewów zielonych.
Dziedzice siedzieli przy stole okrągłym, na biegunowych krzesłach.
Winciorkowa skłoniła się od drzwi ręką ku ziemi obojgu i zaczęła opowiadać, z czym przyszła.
— Dobrze, kupię od was łąkę. W jesieni będzie geometra221, to przemierzy.
— Wielmożny panie, mnie zaraz potrzeba sprzedać, zaraz.
— Dlaczego wam tak pilno! Wyjeżdżacie czy co?...
— Zaraz mi potrzeba pieniędzy.
— No, przecież jeszcze nie umieracie...
— Kto to wie, komu dzień abo i godzina przyjdzie, kto to wie...