— Zapomniałem, że mnie nie wolno kupować chłopskiego gruntu. Szkoda, bo kupiłbym waszą gospodarkę, na całej długości przylega do moich gruntów.
— Można, wielmożny panie, bo nasz grunt nie jest z ukazu224, nie stoi w tabeli...
— Dlaczego?
— A bo grunt z łąką ociec wielmożnego dziedzica dali z dobrej woli mojemu nieboszczykowi. Są na to papiery...
— Nie wiedziałem o tym zupełnie.
— Mój to wywiózł starszego pana do obcych krajów, lekował, bo chory był... O, wielmożny pan był wtedy jeszcze przy piersi... maluśki... Sierotą zostałam z moim Jaśkiem, sierotą!... — zaczęła znów płakać.
Dziedzic, wzruszony jej opowieścią, chodził nerwowo po pokoju.
— Nie płaczcie, matko! Zrobię wszystko, co chcecie... Kupię od was i łąkę, i gospodarstwo natychmiast... Nie wiedziałem zupełnie, iż tyle wdzięczności jesteśmy wam winni... Teraz sobie nieco przypominam, jak przez mgłę, co nieboszczka moja matka mówiła mi przed śmiercią o was... Mały byłem... miałem osiem lat, jak umarła!
Dziedzic aż miał łzy w oczach ze wzruszenia i z dziwowania starej.
— Ależ nie znaliśmy was zupełnie! — wykrzyknął zdumiony.