— Od rana już tak jadę... a że nic nie jadłem, to mi trochę słabo...
— Napijecie się mleka, to wam dam?
— Bóg zapłać, gospodyni, to ja zaraz przyniesę swój garnczek, to wy mnie w niego udoicie...
Udoiła mu w garnczek, przystawił do ognia, zagotował i wdrobiwszy suchą bułkę, nałożył czapkę i jadł tak łapczywie, że Winciorkowa przyniosła z alkierza trzy jajka i położyła przed nim.
— Zjedzcie i jajka, niech będą na zdrowie...
— Bóg zapłać! — wyszeptał z dziwną wdzięcznością.
Ugotował je sobie, ale zjadł jedno tylko, resztę nieznacznie schował do kieszeni, dla dzieci... A potem, jakby na podziękowanie za jej dobre serce, powiedział cicho:
— Mnie mówiły strażniki o waszym chłopaku, jego szukają!
Winciorkowej ręce opadły od roboty, bezwiednie spojrzała na drzwi alkierza.
— Jego szukają! One mówiły, że przed tygodniem to un był w nocy w karczmie przyłęckiej, rozbił nos strażnikowi i uciekł!...