Zenon przystanął z zapytaniem w oczach.
— O twoją duszę! — dokończył Joe poważnie.
— Czy wskrzeszamy czasy cyrografów i zaprzedawania się diabłom?
— Nie wskrzesza się tego, co nigdy nie umarło. Zło jest również nieśmiertelne, jak i On.
— Przebacz mi to, co teraz powiem, ale widzę, że istotnie powinienem zmienić na czas jakiś otoczenie. Dawno już spostrzegłem, że żyję wśród obłąkanych. Daruj mi tę szczerość, ale słuchając ciebie i drugich, a przy tym wiedząc o waszych czarodziejskich praktykach, można by wkrótce i samemu dostać bzika. Jestem wprawdzie dosyć trzeźwy i oporny, czuję jednak, iż ta mistyczna gorączka może być zaraźliwa.
— Ulegniesz jej z pewnością... Nie pomoże twoja oporność, skruszy ją wola Daisy... Ulegniesz... Dlatego właśnie radzę ci wyjazd. Czasem w ucieczce leży największe zwycięstwo! Wiesz, ojciec z Betsy planują podróż na kontynent. Jedź z nimi! Uciekaj z tego domu, póki jeszcze czas! Ratuj się! — prosił żarliwie, patrząc mu błagalnie w oczy.
— Więc zagraża mi takie straszne niebezpieczeństwo?
— Żartujesz, nie wierzysz, a ja ci mówię, że już się chwiejesz nad przepaścią i lada chwila możesz w nią runąć.
— Lubię aforyzmy i symboliczne przenośnie, ale słucham tylko siebie i własnego rozumu — odpowiedział dosyć cierpko.
— Tak ci się wydaje, a pójdziesz za nakazem potężniejszej woli...