— Od miesiąca już wyjeżdża i co dzień o to kłóci się z papą.
— Cicho Mada, kiedy głupia jesteś, to nie podnoś kwestii, których nie rozumiesz — zaczął mówić zirytowany, aż mu owa kresa na twarzy poczerwieniała.
Wyprostował swój olbrzymi korpus i siedział chmurny.
— Proszę pana, czy ja panu także się wydaję głupią? Tak mi o tym wszyscy w domu mówią i tak ciągle, że w końcu ja sama będę musiała uwierzyć. A pomimo to, wiem na przykład, że Wilhelm narobił długów w Berlinie, papa ich płacić nie chce i dlatego siedzi w Łodzi — mówiła złośliwie, patrząc na brata. — Ha, ha, ha, jaką on ma zabawną minę.
— Mada, bo zejdę i pójdę prosto powiedzieć fatrowi, co ty wygadujesz.
— A zejdź, będzie nam wygodniej z panem Borowieckim. Ale pan mi nie odpowiedział.
— Bo takie pytanie musi pozostać bez odpowiedzi.
— Nie chce pan powiedzieć mi prawdy.
— Bo, jak w tym wypadku, tej prawdy nie znam.
— Kiedyż mieć będę tytuły?