— Przyślę pani jeszcze dzisiaj.
— Nie wierzę. Wolę, abyś je pan przyniósł sam za karę.
— Jeśli to kara, to cóż dopiero będzie za wspaniała nagroda!
— Dostanie pan dobrej kawy! — powiedziała naiwnie.
Wilhelm parsknął głośnym śmiechem, aż Cezar zaczął szczekać.
— Czy ja powiedziałam jakie głupstwo? — pytała, czerwieniąc się z niepokoju.
— Pan Wilhelm śmieje się z psa, o widzi pani, jaki zabawny.
— Pan dobry chłopak, to papa nawet mówi i wszyscy u nas w domu, prócz Wilhelma.
— Mada!
— Dobrze mi tak z państwem i bardzo mi żal, że to już moja fabryka. Dziękuję i mówię: do widzenia.