— Niedołęga! — myślała ze złością i przystanąwszy przed drzwiami, z ciemności przypatrywała się jego głowie i twarzy.
— Ostryga! — mruknęła niechętnie i zwróciła się do Bernarda, który skończył grać.
— Pierwsza! Dobranoc, Róża, idę do domu.
— Idziemy razem — zawołała Mela. — Jeśli chcesz to cię podwiozę, moje konie czekają przed bramą.
Zwróciła się do Wysockiego, który jak senny zapinał wciąż rozpinające się guziki surduta.
— A dobrze.
— Mela nie zapomnij, że w sobotę urodziny Endelmanowej — zaczęła Róża na pożegnanie.
— Bratowa mnie dzisiaj prosiła, aby wam przypomnieć, że jesteście z upragnieniem oczekiwane.
— Wczoraj dostałam zaproszenie, ale czy będę, nie wiem!
— Przyjdźcie koniecznie, zobaczycie masę osobliwości, będziemy wspólnie kpić z bratowej. Szykuje się niespodzianka dla łaskawych gości: koncert, nowy obraz i ta tajemnicza Trawińska.