— Będziemy, warto ją obejrzeć.
Wysocki sprowadził Melę do powozu.
— Nie wsiądziesz? — zapytała zdumiona, bo podawał rękę na pożegnanie.
— Nie, daruje mi pani... Potrzebuję się przejść... Jestem tak zdenerwowany — tłumaczył się dosyć niewprawnie.
— A... to dobranoc panu! — powiedziała z naciskiem, dotknięta jego odmową, ale nie zważając na to, pocałował ją w rękę. Żałowała bardzo swej ostrości i jeszcze z powozu odwróciła się do niego.
— Pójdźmy gdzie do knajpy — rzekł Bernard.
— Nie, dziękuję, nie jestem dzisiaj usposobiony.
— Pójdziemy do Chateau.
— Muszę zaraz iść do domu, matka na mnie czeka.
— Nie podoba mi się takie gadanie, ty cały jesteś dziwny od pewnego czasu, wyglądasz, jakbyś połknął bakcyla miłości.