— Drukarnia! — Cenniki farb, próbki kolorów na cienkich kartonach i malowane wzory deseni.
— Szpital! — Listy do szpitala fabrycznego i do doktorów.
— Merienhof! — Do zarządu majątków ziemskich, który był przy głównym zarządzie fabryki.
— Osobno!
Te były niezdecydowane i szły na biurko Bucholca, albo zabierał je Knoll.
— Uważaj, Kundlu! — krzyknął, uderzając kijem za siebie, bo usłyszał list, padający na ziemię i znowu rzucał i komenderował ostro i krótko.
Lokaj zaledwie zdążył chwytać i wrzucać w otwory szafki z odpowiednimi napisami, którymi wpadały przez rury na dół, do przybocznego kantoru, skąd je rozwożono natychmiast i roznoszono.
— A teraz będziemy się bawić! — szepnął, skończywszy rzucać, zostało mu na kolanach tylko z dziesięć listów różnych formatów i kolorów. — Bierz pan i czytaj!
Karol rozdarł kopertę pierwszego listu, równą, opatrzoną monogramem i wyjął list, pachnący fiołkami, pisany wykwintnym kobiecym charakterem.
— Czytaj pan, czytaj — szepnął, widząc, że Borowiecki przez dyskrecję się ociąga.