— Karl, ja to bardzo lubię.
Zdjęła rękawiczkę i wystawiła długą, białą rękę na deszcz.
— Jeszcze się przeziębisz i rozchorujesz.
— To byłoby dobrze, leżałabym w łóżku i mogłabym ciągle, ciągle myśleć o tobie.
— Tak, ale ja nie mógłbym cię wtedy widzieć.
— O, to nie chcę. Już całe trzy dni cię nie widziałam i nie mogłam wytrzymać, musiałam koniecznie z tobą się spotkać. A ty, czy myślałeś o mnie?
— Musiałem, bo nie potrafiłem myśleć o czym innym.
— Jak to dobrze. Czy ty mnie jeszcze kochasz, Karl?
— Kocham, wątpisz?
— Wierzę ci, że będziesz mnie kochał zawsze.