— Gotów się jestem na to podpisać.
— Mało! Podpis niewiele kosztuje — śmiała się rozbawiona humorem, z jakim kładł rękę na piersiach i obiecywał.
— Więc opatrzę swój podpis żyrem jakiej firmy wielkiej.
— Chyba pani Likiertowej — zawołała prędko i schowała szybko twarz w jedwabną mufkę, przestraszona własnymi słowami, które się jej niechcący wyrwały.
— Mówię jej tyle razy, że głupia, to mi nie chce wierzyć — zamruczał Wilhelm.
— Gdzie pan idzie? — zaczęła znowu, chcąc naprawić złe, jakie zrobiła, i podniosła twarz zaczerwienioną jak burak.
— Do roboty — odpowiedział swobodnie, chociaż ta wzmianka o Likiertowej zabolała go mocno.
— Podwieziemy pana, dobrze Mada?
— O, z przyjemnością. Pan się przecież zgodzi?
— Siadam w miejsce odpowiedzi.