— Nie boli — odpowiadał, głaszcząc jasne, kędzierzawe główki.
— Dziadziu, co trlombi w tej trlombie — pytał chłopak od czasu do czasu, a nie dostawszy odpowiedzi, wiercił z wielką wprawą i zamiłowaniem patykiem w trąbce.
— Dziadziu, główka lalkę nie boli? — pytały rozbijając o podłogę.
— Lalka nieżywa. Wanda głupia.
Dzieci umilkły, tylko głos Józia rozlegał się po pokoju, przerywany westchnieniami frau Augusty i wykrzyknikami Berty, która rozczulona powieścią, zaczęła cicho płakać i wzdychać przeciągle.
— Dziwnie miła atmosfera panuje, dobrze tu u was — szepnął Karol.
Wyciągnął się w fotelu i patrzył z przyjemnością na całą rodzinę, siedzącą w stołowym pokoju.
— Raz na rok to smakuje, ale nie częściej.
— I to wiele, mieć jeden dzień w roku, w którym można zapomnieć o interesach całego świata, o wszystkich kłopotach życia i czuć się otoczonym przez rodzinne szczęście.
— Żenisz się przecież, to tego szczęścia będziesz mógł używać aż do obrzydzenia.