— Wiesz, pojadę na kilka dni na wieś, do domu.
— Do narzeczonej?
— To wszystko jedno, bo Anka mieszka u mojego ojca.
— Chciałbym ją poznać.
— Zawiozę cię tam kiedy na parę godzin choćby.
— Dlaczego na parę godzin?
— Bo tam dłużej nie wytrzymałbyś, umarłbyś z nudów. Ach, jak tam nudnie, szaro, pusto, to nie masz pojęcia. Gdyby nie Anka, to dwóch godzin nie wytrzymałbym pod tym dachem ojców moich.
— A sam ojciec.
— Ojciec mój, to zmumifikowana szlachetczyzna z czasów demokracji, to nawet demokrata zajadły, ale demokrata szlachecki, jak zresztą cała nasza demokracja. Bardzo ciekawy typ — zamilkł i uśmiechał się drwiąco, ale w oczach miał wilgotne blaski rozrzewnienia, kochał bowiem ojca całą duszą.
— Kiedyż pojedziesz?