— Żegnam — rzucił krótko Jaskólski i zawrócił do powrotu.
Wysockiemu wstyd było własnej brutalności względem tego niedołęgi, ale bo go tak irytował, że nie mógł się powstrzymać.
— Panie Jaskólski — zawołał za odchodzącym.
— Słucham pana.
— Może panu potrzeba pieniędzy, kilka rubli mogę pożyczyć.
— A nie, słowo honoru daję, że dziękuję — bronił się słabo i już miękł i zapomniał o obrazie.
— Weź pan, oddasz mi pan razem, jak ten spadek po ciotce odbierzesz.
Wsadził mu w rękę trzy ruble i poszedł.
Jaskólski ze łzami oglądał pieniądze pod latarnią, wzdychał i powlókł się do domu.
Wysocki przedostał się na Piotrkowską i szedł wolno w górę, pełen głębokiego znękania tą nędzą, jaką codziennie widywał.