— Więc ja pracować nie chcę?
— Może pan i chcesz, tylko to nie wystarcza w Łodzi, tu trzeba umieć pracować. Dlaczegoś pan nie siedział u Weisblata? Miejsce było niezłe.
— Słowo honoru, nie winienem nic. Dyrektor mnie prześladował tak, że nie mogłem wytrzymać, obrażano mnie ciągle...
— Tych, co obrażają, bije się po zębach, a przede wszystkim nie daje się powodów ani do żartów, ani do obraz. Musiałem się wstydzić za pana.
— Dlaczego, przecież pracowałem uczciwie.
— Wiem, ale musiałem wstydzić się pańskiego niedołęstwa.
— Tak robiłem, jak umiałem i mogłem — szepnął ze łzami w głosie.
— Nie płacz no pan u diabła, nie facjenduje mi pan ślepego konia, więc wierzę na zwykłe słowo.
— Słowo honoru daję, ale pan mnie obraża...
— Więc wracaj pan z Bogiem do domu, sam trafię na Piotrkowską.