— Można... można... — szeptała cicho Mela, podnosząc oczy.
— Przejdź na moją stronę, Wysocki! Daj mi rękę.
I gdy to zrobił, wzięła jego chudą rękę i przyłożyła do czoła i twarzy rozpalonej.
— Czujesz, jak jestem zgorączkowana?
— Strasznie. Po cóż chodzić na takie denerwujące sztuki?
— Więc cóż ja w końcu robić będę! — wykrzyknęła boleśnie i rozszerzonymi oczami zawisła na jego twarzy. — Ty mi nie dasz rady żadnej na nudę, a mnie się już znudziły wszystkie fiksy111, nudzą mnie przejażdżki po mieście, nudzą mnie wyjazdy za granicę, bo nie cierpię hotelowego życia, a teatr jeszcze mnie zajmuje czasem, bo zatarga nerwami, zdenerwuje, a lubię, gdy mną coś zatarga do głębi.
— Co jest Meli? — przerwał, nie słysząc, co mówiła.
— Zaraz się dowiesz.
— Nie, nie, nie — zaprzeczyła Mela, dosłyszawszy zapytanie i odpowiedź.
Weszli do oświetlonego przedpokoju pałacu Mendelsohna.