— Pan Endelman jest? — rzuciła Róża zapytanie lokajowi, razem z kapeluszem i długą peleryną.
— W myśliwskim pokoju i prosi, żeby tam jaśnie państwo przyszli.
— Chodźmy do myśliwskiego, tam będzie cieplej niż w moim buduarze, cieplej niż tutaj — mówiła prowadząc ich przez szereg pokojów, słabo rozświetlanych przez kandelabr sześcioramienny, jakim oświetlał drogę lokaj.
Pokój był Stanisława Mendelsohna młodszego syna Szai, a nazwa jego pochodziła od dywanu ze skór tygrysich i takichże portier u drzwi i od mebli z rogów bawolich, obitych skórą o długim, popielatym włosiu; masy broni wisiały na ścianie dokoła olbrzymiego łba łosia z potężnymi łopatkowatymi rogami.
— Czekam całą godzinę — odezwał się Bernard, nie wstając nawet na powitanie; siedział pod łosiem i pił herbatę.
— Dlaczego nie przyszedłeś po nas do teatru?
— Bo nigdy nie chodzę na szopki teatralne, przecież o tym wiesz, to dobre dla was!
Skrzywił się pogardliwie.
— Pozer! — szepnęła Róża lekceważąco.
Skupili się przy stoliku, ale nikt nie miał ochoty mówić.