Wziął Borowieckiego pod ramię i weszli do salonu, gdzie już jakiś długowłosy mistrz próbował fortepianu, przed chwilą wtoczonego z jednego z buduarów.
— Będzie i muzyka?
— Spytaj się pan czego nie będzie, na to łatwiej odpowiem. Pan po raz pierwszy na przyjęciu bratowej?
— Tak, jakoś nigdy przedtem nie mogłem się wybrać.
— A, to pana żałuję.
— Dlaczego, że wcześniej nie byłem?
— Tak, bo miałbyś pan te nudy już za sobą — drwił lekko Bernard.
— O, przeciwnie...
— Uwaga, zaczynamy! Milion okrągły! — szepnął, przedstawiając go Müllerównie.
— O, my się znamy dobrze! — zawołała Mada z radością, wyciągając rękę.