— Powiedzcie sobie państwo co przyjemnego, a ja wrócę za chwilę do pana.
— Ja już usłyszałem przed chwilą — szepnął Borowiecki, stając przed nią.
— To się liczy — zawołała naiwnie.
— I liczy, i dobrze pamięta.
— Ach, jaki pan dobry! — wykrzyknęła i szybko urwała, przysłaniając twarz wachlarzem.
Obrzucił ją spojrzeniem, pod którym rozczerwieniła się cała. Wyglądała dzisiaj bardzo ładnie w różowej jedwabnej sukni, upiętej białymi konwaliami; żółte jak marchew włosy, spięte w grecki węzeł, odsłaniały biały kark, pokryty niby puszkiem złotawym cętkami piegów, które, gdy się rumieniła, zabiegały krwią; złote obrączki rzęs otaczające jej błękitne porcelanowe oczy opadły na źrenice i nie śmiały się podnieść na niego.
— Bawi się pani dobrze? — zapytał poważnie, aby ją wyprowadzić z zakłopotania.
— Nie... tak... proszę, niech pan usiądzie przy mnie.
— Mama jest tutaj?
— A, nie; mama nie lubi takich zebrań, bo, widzi pan, mama się musi krępować, a głównie to mama nie chce z Żydówkami razem bywać — skończyła cicho, uśmiechając się za wachlarzem ze strusich piór.