— Ja nie wiem, tylko Wilhelm to zawsze kłamie. Ja mu nic a nic nie wierzę.
— Ale mnie pani wierzyć będzie.
Zaczynał się bawić tą rozmową.
— A, jak pan nigdy nie skłamie, to będę wierzyć.
— Obiecuję pani to solennie.
— Dobrze. Wie pan, a tamte książki ciocia mi przywiozła i już czytam.
— Bardzo panią zajmują?
— Takie są tam ładne, wzruszające kawałki, że płakałyśmy razem z mamą. Ojciec się z nas śmiał, ale musiałam mu wczoraj czytać cały wieczór.
— Późno pani powróciła od państwa Endelmanów?
— Już było ciemno. Widziałam jak pan wychodził z salonu.