Ujął jej obie rączki i obie gorąco obcałowywał.
Wyrwała się zaraz, uciekła do drzwi saloniku, rozczerwieniona i zadyszana wołała:
— Pan jest tak mocny jak niedźwiedź! nie cierpię pana, nienawidzę.
— I ja Kamy nie cierpię i nienawidzę — wołał wychodząc.
— Aha!
Usłyszał wątpiący głos za sobą i chociaż go nienawidziła, pobiegła do salonu i lufcikiem patrzyła jak wyszedł z bramy i szedł środkiem Spacerowej, posłała mu kilka pocałunków na palcach, i na wyścigi z Picolem pobiegła do przerwanej roboty.
Horn kilka godzin chodził po znajomych, zanim zdołał pożyczyć potrzebnych mu pieniędzy dla Józia Jaskólskiego, a potem poszedł do Borowieckiego:
Prawie już przed samą fabryką dopędził go Sierpiński, znajomy z „kolonii”.
Szlachcic był ubrany w długie do kolan buty, w brązową czamarę, suto ozdobioną czarnymi potrzebami i z fantazją trzymał na siwej głowie granatową maciejówkę, zamaszyście wywijając okutym kijem.
— O tej godzinie na ulicy, a fabryka? — zawołał zdumiony Horn.