— Dałbym pięć za wyrzucenie jej za drzwi.
— Ty zawsze jesteś... no, już nie powiem.
— A ty masz reisenderowskie gusta, skąd takie bydlę, gdzieś poznał?
— W Niżnim ja sobie „pokutił niemnożeczko55” z kupcami, to oni mówią w końcu: „Chodź pan Lew w cafée concert!” Poszli. Nu, wódka, koniak, szampańskie pili prawie z beczki, a potem słuchali śpiewu, ona śpiewaczka — że...
— Zaczekaj, w tej chwili przyjdę! — przerwał Moryc, zerwał się i podszedł do tęgiego Niemca, który wszedł do restauracji i rozglądał się po sali.
— Gut Morgen56, panie Müller!
— Morgen! Jak się pan ma, panie... — odpowiedział niedbale i rozglądał się dalej.
— Pan szuka kogo? może ja będę mógł pana objaśnić — nastręczał się natarczywie Moryc.
— Szukam pana Borowiecki, tylko po to wszedłem.
— Będzie zaraz, bo ja właśnie czekam na niego. Może pan pozwoli do stolika. To mój kolega, Leon Kohn! — rekomendował.