— Często grywają ze sobą?
— Co tydzień i przynajmniej dwa razy na tydzień się kłócą i rozjeżdżają bez pożegnania, co im zresztą wcale nie przeszkadza żyć w wielkiej przyjaźni.
— Pani ich godzić musi nieraz?
— O nie, bo raz spróbowałam, a ksiądz zaperzony krzyknął na mnie: „Niech jegomościanka pilnuje udojów!” Zresztą, oni nie mogliby żyć bez siebie, a będąc ze sobą, nie mogliby się nie kłócić.
— Ale co twój ojciec w Łodzi pocznie bez nich? — zwrócił się Maks do Karola.
— A bo ja wiem, również w ogóle nie wiem, po co ojcu chce się Łodzi?
— Pan nie wie?... — szepnęła Anka zdziwionym głosem i byłaby coś mówiła więcej, ale dzwonek zadźwięczał u furtki.
Wyszła i powróciła z depeszą dla Karola.
Karol apatycznie wziął, ale nie doczytał do końca, tylko zmiął ze złością i schował do kieszeni.
— Może zła wiadomość? — zapytała trwożnie Anka, stojąc przed nim.