— Nie, tylko głupia!
Machnął ręką, zniecierpliwiony jej współczującym spojrzeniem i ciekawością.
Poszedł do pokoju grających i czytał po raz drugi.
Depesza była od Lucy.
— Bardzo się pan nudzi u nas?
— Ani słowa nie odpowiem na podobną insynuację. Wie pani, jestem zdumiony życiem państwa. Nie przypuszczałem, żeby mogło gdzieś istnieć życie dziwnie spokojne, dziwnie proste i takie jakieś wyższe. Dopiero u państwa poznałem, że ja nie znałem Polaków, dopiero teraz rozumiem wiele właściwości Karola. Szkoda, że się państwo wyprowadzają do Łodzi.
— Dlaczego?
— Bo nie będę mógł już tutaj nigdy przyjechać.
— A w Łodzi pan nie zechce nas odwiedzać? — zapytała ciszej i nie wiedziała, dlaczego serce jej zabiło silniej jakby obawą, że może on nie zechce.
— Dziękuję pani bardzo, uważam to już za zaproszenie, można?