— Dobrze grają, prawda?
— Tak, po amatorsku. Myślałem, że pani weźmie udział w przedstawieniu.
— Ja bardzo pragnęłam, ale kiedy mnie nikt nie zaprosił — mówiła szczerze, z wielką przykrością.
— Projekt ten istniał, ale nie miano odwagi, bano się odmowy, zresztą do domu państwa wstęp tak trudny, jakby na dwór królewski.
— Ja, ja to samo mówił pannie Mada — wtrącił Störch.
— To pan winien, przecież pan bywa u nas, trzeba było mi powiedzieć.
— Nie miałem czasu i zapomniałem — tłumaczył się prosto.
Zapanowało milczenie.
Störch odkasływał, nachylał się już, aby zacząć rozmowę, ale cofał się, widząc, że Borowiecki znudzonym wzrokiem włóczy po teatrze, a Mada była jakaś pomieszana, bo chciała dużo mówić, a teraz, gdy ten Borowiecki siedzi obok niej, gdy loże ze specjalnym zainteresowaniem lornetują ich, nie wie co mówić, wreszcie zaczęła.
— Pan będzie w naszej firmie?