Oracz do skowronka

I

Już ty śpiéwasz skowroneczku, już też i ja orzę¹,

I my ludzie, i wy ptaszki, wszystko dzieci boże, —

Człowiek w polu gospodarno pracować się sili,

Ptaszek bierze swoje ziarno z zimowych badyli,

Tyś skowronku mój towarzysz choć w nierównéj doli,

O kochaniu jeno marzysz twemu sercu gwoli² —

Tyś szczęśliwy i wesoły gdy jutrznia poranna,

Lecisz w górę, by z anioły³ zaśpiéwać hozanna!