Wybryki dobrego humoru

Dumanie poety

Noc ponura osiadła skał olbrzymie grzbiety,

Na ziemi i na niebie smutno i ponuro;

Tak ponuro i smutno, jak w duszy poety,

Co siedząc przy stoliku temperował pióro.

On szukał nowych myśli w swéj duszy odmęcie,

Myśli, by je uwiecznić nieśmiertelném pieniem:

Ale myśli przeczuwszy kąpiel w atramencie,