Po chwili zastanowienia dodała jeszcze:
— A na imię mam Dwojra7.
W roku 39 bomby rozwaliły dom8 na Stawkach. Stracili wszystko — rzeczy, ubrania. I przenieśli się do Janowa Podlaskiego9.
Wetchnęła.
— Tam już nosiliśmy żółty trójkąt, sześć takich szpicy, palestyński znak. A dopiero później nosiliśmy opaski.10 Oboje.
W październiku 42 roku już męża nie było, bo pracował w tym lagrze Małaszewicze. Wtedy całe miasto Janów Podlaski wysiedlili do Międzyrzeca. To był taki Judenstadt11, tam byli wszyscy Żydzi z lubelskiego województwa. Co dwa tygodnie wywozili ludzi do Treblinki12 koleją. Ta reszta, co została, była zamknięta w getcie. Inni ginęli, ona nie.
— Jak była akcja, to ja się zawsze schowałam. Siedziałam na strychu.
Rozpostartymi palcami obu rąk przesłoniła swą twarz. I patrzyła chwilę jednym okiem przez szpary między palcami.
— Czy to znaczy, że pani zakrywała sobie twarz rękami?
Uśmiechnęła się.