— Gdzie tam. Ja tylko pokazuję pani, że się tak zawsze chowałam.
Siedziała na strychu i myślała: „Teraz żyję, a za godzinę nie wiem, co będzie”. Ale inni ginęli, a ona nie.
— Raz się tak chowałam, jak była akcja, przez całe cztery tygodnie. Bez jedzenia.
To także, jak te rozcapierzone palce na twarzy, należało rozumieć w pewnym sensie metaforycznie.
— No, wzięłam parę cebulki i miałam tam manne kasze13, więc to jadłam. Nie, nie gotowane. Skąd! Nie było przecież wody. Miałam też trochę kawy mielonej, zbożowej, to także jadłam surową tę kawę. Nic mnie nie bolało. Myślałam: „Umrę”. Byłam taka osłabła. Byłam sama jedna na świecie.
Raz usłyszałam, że był ruch na ulicy. Było to w grudniu 42 roku. Usłyszałam ruch, to wiedziałam, że już placówki nie pilnują. Więc zeszłam. Po akcji można było znowu chodzić w środku między drutami. Owszem, była jeszcze gmina żydowska14. Oni dawali trochę chleba.
Ale nie było ważne to całe życie nasze...
Miałam kilka koszuli15, to sprzedawałam i kupiłam sobie chleb na jutro, na pojutrze.
Oko straciłam pierwszego stycznia 43 roku. Była taka zabawa u Niemców. Oni się bawili w Sylwestra. Zastrzelili sześćdziesiąt pięć ludzi. Z mojego domu to ja jedna zostałam, że jeszcze żyję. Strzelali na ulicy, na śniegu, o szóstej rano. Wchodzili do mieszkań. To ja chciałam uciekać, wyskoczyłam przez okno. Myślałam, że się zabiłam. I dostałam strzał w oko.
Jak do mnie strzelali, to tak czułam: „A może jeszcze żyję...”.