— Sprzątam i pilnuję mieszkania. Bo w tym mieszkaniu będzie żydowskie ambulatorium.
— Więc znalazła pani swoich ludzi? Ma pani opiekę i przyjaciół?
— Jestem sama — odpowiada spiesznie. — Jestem sama — powtarza jeszcze raz.
— Jednak ten pan, który odszedł, kupował dla pani okulary. I oko.
Na to z trudem przystała.
— Owszem, kupią mi oko. I nawet chcą wprawić zęby. — Zawahała się i ciężko wyznała: — Ale to nie jest rodzina.
Idziemy już ostatnią kondygnacją i znów wracamy równym pomostem, obwiedzionym drewnianą poręczą. W miejscu, gdzie na niższych piętrach są okna, na trzecim otwierają się wypełzłe, chwiejne drzwi oszklone. Wychodzą na napowietrzny ganek drewniany z poręczą, uczepiony muru, trzeszczący nad próżnią.
Zatrzymujemy się przy trzecich z kolei drzwiach, zamkniętych jak gdyby na okiennice.
— To tutaj — powiada.
Wyjmuje klucz i otwiera wetkniętą w skoble73 olbrzymią kłódkę. Drzwi otwierają się na rozległe, puste mieszkanie. Jeden pusty, ponury pokój, z umytą podłogą, drugi też wysprzątany, z niskim pod ścianą legowiskiem. W trzecim stół pod ścianą, jedno i drugie krzesło.