— O, tutaj możemy rozmawiać. Niech pani siądzie.
Siadamy naprzeciwko siebie przy rogu tego stołu.
— Oni są dobrzy. Ale to nie jest rodzina — powtarza. — Nie ma nikogo. Mój mąż zabity w roku 43 na stacji Małaszewicze74, osiem kilometrów pod Brześciem Litewskim75. W lagrze. Zabitych było tysiące, bo zabijali tak co dziesiątego, zabijali co parę dni. Nie, sama tego nie widziałam, ale o tym słyszałam. Bo tam nie byłam, byłam w Międzyrzecu76. I jedno wiem, że w 42 roku mój mąż był jeszcze żywy. Bo wtedy lotnik niemiecki wziął list do męża i była na ten list odpowiedź, że mój mąż się kłania. A później dowiedziałam się, że jest zabity.
Wstała i wpuściła ludzi, którzy przyszli naprawić w kuchni zlew.
— Mam trzydzieści pięć lat, tylko że tak wyglądam. Nie mam zębów, nie mam oka...
Wyszła za mąż, mając dwadzieścia trzy lata. Mieszkali w Warszawie przy ulicy Stawki77. Ona pracowała w fabryce, robiła na maszynie wełniane rękawiczki, on był szewcem. Naprzód też pracował w fabryce, później robił buty w domu. Owszem, było im dosyć ciężko. Dzieci nie mieli.
— Mąż się nazywał Rajszer, ale ja się nazywam Zielona. Bo nie miałam papierów i zapisali mi nazwisko ojca.
Po chwili zastanowienia dodała jeszcze:
— A na imię mam Dwojra78.
W roku 39 bomby rozwaliły dom79 na Stawkach. Stracili wszystko — rzeczy, ubrania. I przenieśli się do Janowa Podlaskiego80.