— Et! Święty by was nie zrozumiał z waszym „tak samo” i „inaczej”. Co to znaczy „inaczej”? Co ty przez to rozumiesz, Niku? — zirytował się Olek.
Ale Nik nie umiał powiedzieć, co przez to rozumie i wolał dać za wygraną. Żeby zaś zagadać tę sprawę, zaproponował, aby wszystkie modły pod Ostrą Bramą były wytężone w celu ubłagania Matki Boskiej, aby dziś jeszcze był pociąg do Niżpola. Strasznie mu się już chce do domu.
— To nie wypada prosić o taką drobną rzecz — powiedział Tom, który zawsze wiedział co wypada, w jakim miejscu, a co nie. — Ale jeżeli obraz będzie odsłonięty, to znaczy, że pojedziemy dziś, a jeżeli nie, to nie — zaprorokował.
Obraz był odsłonięty.
Po wyjściu brata i dzieci matka pozostała sama z Anią w hotelu.
Z początku kręciła się po pokojach, pakując i składając rzeczy; coraz jednak stawała w oknie i długo patrzała w ulicę.
W końcu włożyła kapelusz, związała budkę9 Ani na kokardę i wyszły.
— Dokąd idziemy, Musiu? — spytała Ania.
— Do Ostrej Bramy — odpowiedziała matka.
Szły ulicą zalaną słońcem, a tak natłoczoną, że z wolna tylko można było się posuwać.