Rozpacz ogarnęła Tomka. Pozostać tu, gdzieś w polu, sam jeden? Może jeszcze na całą noc? Nie, nigdy!
— Papo — wyszlochał — może bym mógł wleźć pod ławkę?
Wówczas stało się coś dziwnego, ojciec wybuchnął śmiechem, śmiał się tak, aż mu łzy spływały po twarzy. Śmiali się również Olek i Nik, aż Marta i Ania przybiegły z tamtego przedziału i także zaczęły się śmiać, choć same nie wiedziały czego.
Tom osłupiał. Łzy zawisły mu na rzęsach, a usta się otworzyły. Nie mógł zrozumieć, jak mogą się śmiać z tego, że on, mały, bezradny chłopiec będzie musiał zostać sam jeden w lesie albo na polu!
W końcu ojciec uspokoił się, przyciągnął Tomka i rzekł:
— Trwoga, którą przed chwilą przebyłeś, niech ci będzie słuszną karą. Mam nadzieję, że zapamiętasz to sobie na przyszłość. Oto jest twój bilet; zgubiłeś go, wyciągając chustkę z kieszeni.
Kamień spadł z serca Toma. Ucałował rękę ojca.
Właśnie konduktorzy weszli i jeden powiedział:
— Panowie, proszę o bilety.
Tom wyciągnął swój i odwrócił się do okna, aby nie zobaczyli, że płakał.