[Non omnis moriar...]

Non omnis moriar¹ — moje dumne włości,

Łąki moich obrusów, twierdze szaf niezłomnych,

Prześcieradła rozległe, drogocenna pościel

I suknie, jasne suknie pozostaną po mnie.

Nie zostawiłam tutaj żadnego dziedzica²,

Niech więc rzeczy żydowskie twoja dłoń wyszpera,

Chominowo³, lwowianko, dzielna żono szpicla,

Donosicielko chyża, matko folksdojczera⁴.

Tobie, twoim niech służą, bo po cóż by obcym.